neergang en wederopstanding van MMA

Na de eerste evenementen in het moderne MMA schoten de organisaties en vergelijkbare evenementen als paddestoelen uit de grond. Naast Shooto, UFC, en Pancrase kwamen de eerste Vale Tudo Japan toernooien de hoek om kijken. Deze werden beiden gewonnen door de legendarische Rickson Gracie.

Geen vuiltje aan de lucht
Rond dezelfde tijd werden de internationale Vale Tudo gevechten in het leven geroepen en werden Vale Tudo wedstrijden gehouden in organisaties als WVC, VTJ, IVC en vele anderen. Door deze groeiende interesse in MMA  zagen we in 1997 de geboorte van wat lange tijd de tegenhanger van de UFC is geweest : Pride Fighting Championships, waar wederom Rickson Gracie het eerste toernooi won.

pride 1
pride 1: Rickson vs Takada

Rond deze tijd begon het sentiment rond het almaar populair wordende MMA echter  met name in de VS te veranderen. Net nu de UFC meer een organisatie in plaats van een toernooi begon te worden, met zelfs gewichtsklassen die werden ingesteld (ook al waren het er maar 2: light heavyweight en heavyweight), begon het publiek anders tegen de sport aan te kijken.

Of toch wel?
De sport werd afgedaan als ‘barbaars’ en te gewelddadig. Dit sentiment kreeg ook in de politiek steeds meer voeten aan de grond en als gevolg hiervan was de publieke opinie een vrij negatieve geworden. Als gevolg hiervan gingen steeds minder mensen naar live events en werden pay-per-view events steeds minder besteld en überhaupt uitgezonden. Dit publieke gevoel kwam in een stroomversnelling terecht en met name de UFC dreigde tenonder te gaan. Aan de andere kant ging in andere delen van de wereld, met name Japan en Brazilië, MMA gewoon door aan zijn opmars en was het ongekend populair. Met name Pride heeft hier in deze tijd de vruchten van geplukt.

Tijd voor actie
Vanaf UFC 33 (in het jaar 2000), dat het eerste toernooi was dat was goedgekeurd door de Nevada State Athletic Commission onder de Unified Rules of Mixed Martial Arts Combat, nam Zuffa de UFC over van de toenmalige eigenaars. Zij hadden een duidelijke visie: MMA als sport de grootste van de wereld maken. Eigenlijk begon vanaf dat moment het echte moderne MMA en konden vechters die nu legendes zijn, zoals Chuck Liddell, Tito Ortiz, Randy Couture, Matt Hughes en BJ Penn uitgroeien tot de iconen zoals we ze nu kennen.

De sport en met name de UFC nam een nog grotere stap toen op 22 november 2002, de datum waarop UFC 40 gehouden werd, de legende Ken Shamrock terugkeerde in de UFC om het op te nemen tegen Tito Ortiz. Hoewel het gevecht zelf vrij eenzijdig was met een TKO overwinning voor Ortiz (later werd duidelijk dat Shamrock met een gescheurde ACL, een zware blessure, had gevochten), was het gevecht vooral belangrijk vanwege de opbouw naar het uiteindelijke evenement.

ken vs tito
ken shamrock vs tito ortiz I brak alle UFC records

De ommekeer
Ortiz en Shamrock mochten elkaar niet sinds 1999; dat wist iedereen. In dit jaar versloeg Ortiz Guy Mezger, één van de top Lion’s Den vechters. Als manager van de Lion’s Den zag Ken Shamrock dat Tito Mezger afzeek door na de match een shirt aan te trekken met daarop “Gay Mezger is my bitch”. Shamrock was furieus en ging bijna de confrontatie aan. Gedurende de 3 jaar die daarop volgden zouden de twee elkaar nooit uit het oog verliezen en toen het eenmaal zo ver was bij UFC 40 was de spanning overal voelbaar en om te snijden.

Dit was te merken aan de kijkcijfers; 150.000 pay-per-views werden besteld (even een vergelijking; vóór dit evenement was het gemiddelde 40.000) en de MGM Grand Arena was helemaal uitverkocht. Velen, waaronder de huidige eigenaars van de UFC zelf, zeggen dat dit gevecht de UFC van de financiële afgrond heeft gered en daarmee dus ook indirect MMA als sport in leven heeft gehouden.

In de jaren daarna werd MMA wederom steeds populairder. Niemand zou echter kunnen voorspellen hoe populair de sport zou worden na de eerste editie van The Ultimate Fighter in 2005.

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.